شب نوشت 17
سه شنبه, ۳۰ آبان ۱۴۰۲، ۰۱:۲۹ ق.ظ
مرا در شعر معنی کن که می ماند و میمیرم
درون دفترم در بند نمی مانم ، نمی میرم
به بی روحی این دنیا به عشق خود تو معنی ده
درون واژگانم باش به سرمایش تو گرمی ده
به جیب خالیم بنگر ولی همراه قلبم باش
که روزی میرسد از او ، تو دارایی تمامم باش
بساز ویرانه هایم را درون این خرابی ها
رفیقم و همدم و همراه میان این سیاهی ها
اینو باید ادامه میدادم ولی چند وقته تو نوتام داره خاک میخوره و نمیشه ادامه بدمش بیشتر حداقل الان ..
۰۲/۰۸/۳۰