افکار ۱

یه بزرگی بهم گفت آدما وابسته به مکان هستند میدونستم اینو ولی تموم حال بد این روزام و کیفیت بد کارایی که دوست دارم تولید کنم برمیگرده به همین موضوع یعنی جایی که هستم . درسته نزدیک خانوادمم ، میتونم برم فوتسال بازی کنم منظم ، غذام با کیفیت خوب هست ولی این عجیبه برای خودمم که همه این رفاه حالمو روز به روز داره بدتر میکنه . قبلا بیو پیج اینستاگرامم زده بودم ما زنده به آنیم که آرام نگیریم ولی الان چون آرام گرفتم دارم میگندم به نظر خودم دوست دارم چالش هایی غیر نیاز های اولیه زندگیم داشته باشم یه زندگی با سوپرایز های جدید توی آینده ولی الان دارم میوفتم روی روتین قابل پیش بینی که میشه حدس زد زندگیم چطور قراره پیش بره اگه همینطوری ادامه بدم .

خوب احتمالا باید همش مثل الان دنبال وام باشم تا بتونم چیزی بخرم و رشدش بدم چند سال دیگه با معرفی خانواده با یکی ازدواج کنم و تا حداقل ۱۰ الی ۱۵ سال درگیر فراهم کردن ملزومات یه زندگی حداقلی با وام باشم مثلا خونه بخرم و مثل چی کار کنم تا قسطاشو بدم و مثل بقیه نگران زندگی بچم باشم تا برسه به عقده هایی که من داشتم کل سال رو مثلا برنامه بریزم که یه هفته دست زن و بچمو بگیرم ببرم مسافرت مثلا شمال و توی همه این سالها به فکر یه شغل دوم باشم تا بخور نمیر زندگیمو بگذرونم از یه ورم چشمم دنبال حمایت خانوادم باشه که آیا بهم چیزی میدن یا نه ... این شاید ترسیم یه زندگی نرمال باشه با این روند و چقدرر اسفناکه برام خیلی جاهاش فکر نمیکنم زندگی کردنش منو خوشحال کنه وقتی حتی فکر بهش اتقدر حالمو بد میکنه . البته اگه مملکت تا چند سال آینده دچار یه بحران نشه مثلا جنگی چیزی و همه همین زندگی هم به فنا نره این روند بالا هم تو ایران روز به روز رویایی میشه بدست اوردنش

 

...