چاه صبر

امشبم بنویسم ذهنم آرم شه بخوابم راحت

امشب به این فکر میکنم که من عادت کردم منتظر بمونم تا یه کاری بکنم مثلا میگم فلان کتابو بگیرم بشینم درس بخونم فلان پول بیاد دستم برم اونجا فلان شخص بهم پیشنهاد کار بده تا شروع کنم و... یا مثلا منتظرم ساعت رند بشه یا تایم سالن رو برم تموم شه بعد بیام بشینم پای کارایی که باید بکنم مثلا زبان بخونم و خدا نکنه که بعدش یه نوتیفی چیزی بیاد از اینستایی جایی که کلا پرتت نکنه . این چیزا منو خیلی درگیر میکنه و منی که همینطوریشم تمرکز ندارمو حواسمو پرت میکنه و این خیلی رو مخه .

منتظر بودن و صبر خوبه ها ولی این مدلیش ته ته سم بودنه قاتل رویاهاته و قاتل زمانته و اسمش رو نمیشه گذاشت صبر . کلا این انجام دادن تیکه های کوچیک از مسیری که دوستش داری واقعااااا سخته و این همون فرق آدماییه که موفق ترن با کسایی مثل من که منتظرم ساعت رند بشه مثلا و اینطوری تو یه بُعد میمونی و به خودت برچسب میزنی من تمرکز ندارم و نمیتونم برنامه ریزی داشته باشم این فاجعس .

باید یکم به خودم بیام خیلی زمان برام نمونده .

به امید خدایی که هوامونو داره حتی وقتی خودمون حواسمون به خودمون نیست.