سکوت

میترسیدم ازش ک اون جسارت ریسک کردن از سرم بپره و الان واقعا مثل قبلا جسارت اون بی باکی رو ندارم چون فکر میکنم یکم عاقل تر شدم توی بعضی مسائل و دیگه نمیتونم بدون فکر بزنم به آب که این هم خوبه هم بد بده چون هیجان و حس ماجراجویانه رو نداره توش و خوبه چون خیلی آروم ترم کرده ساکت ترم کرده . 

راستش خودم حس میکنم خیلی آروم و بی صدا تر دارم میرم سمت اهدافم و این حس خوبی بهم میده این سکوت و این آروم بودنه کنار تنهایی لذت کارمو برام بیشتر میکنه و دوستش دارم.

نه این که از رویام دست برداشته باشم ولی دیگه عجله آنچنانی ندارم از اون دست عجله ها که همه کارا رو خراب میکنه مثل اینکه مثلا میخوای بری یه شهر دیگه برای اینکه تو یه اداره ای کارتو درست کنی ولی بخواطر عجله یادت بره مدرک شناساییتو ببری تو کل همه این سالها این حسو دارم ک همه این آشوبا بخواطر این بوده که عجله کردم و مدرکام رو فراموش کردم اینکه فلسفه خودمو از ادامه راهم مشخص کنم اینکه بیشتر ذهنمو با کار و فعالیت آروم کنم بعد برم سمت مسیر هرچیزی ک بوده خدا روزیمو میده مطمئنم اگه سهمم باشه میده اگه خودمو لایقش بکنم میده خوبشم میده راضیم به رضای خدا و هز این به بعد میخوام بیشتر کار کنم و کمتر فکر چرت کنم بیشتر بخونم و کمتر بنویسم بیشتر ببینم و کمتر خودنمایی کنم باید به خودم زمان بدم من به خدای خودم ایمان دارم ....

 

سکوت و صبر و تلاش + توکل = آرامش 

 

خدای منو از خودم و دیگران رو از من و من نادون رو از خودت نا امید نکن میدونم هوامو داری حتی وقتی خودم هوای خودمو ندارم ❤️