عشق زمستون
عاشق زمستونم ، همیشه برای دفاع از زمستون به بقیه میگم : نهایتا اگه سردت بشه میری زیر پتو یا یکم بیشتر لباس میپوشی یا میدویی میری جا بخاری یا وقتی بیرونی آتیش درست میکنی و ازش لذت میبری راستش خودمم تو اتاق گاهی اوقات تو زمستون بخاری رو خاموش میکنم یا خیلیی کم میکنم و میرم زیر پتو میخوابم ولی تابستون لعنتی نمیشه هیچ کاریش کرد گرمهههه میسوزونه لباسم که از یه حدی بیشتر نمیشه نپوشید تازه اگرم نپوشی دهنت سرویسه و آفتاب میسوزونتت ولی خوب نمیشه خوبیاشو نادیده گرفت اینکه میوه هاش عالین شلیل عزیزم ، هندونه دوست داشتنی، خربزه و... با این وجود شرمنده من بازم ترجیح میدم تو زمستون نزدیک بخاری پرتقال و نارنگی وسیبمو بخورم . ولی خوب کاریش نمیشه کرد این فصلا همیشه در گذرن و با گذرشون عمر مارو میگیرن و با همه مشکلاتی که با تابستون عزیز دارم ولی ازش متنفر نیستم و عاشقشم نیستم اما دارم سعی میکنم دوستش داشته باشم مخصوصا الان که معلم شدم و تابستون تایمم آزاده کلی وقت دارم که توش برای آیندم بیشتر تلاش کنم گفتم آینده ....
تابستوننن ، گفتم که ازش متنفر نیستم ولی خوب نمیدونم چرا تابستونا برام خوش شانسی هم نمیاره پارسال که تو بدو شروعش عموم فوت شد و امسالم که با جنگ شروع شد درست زمانی که براش لحظه شماری کرده بودم و کلی براش برنامه داشتم بشینم پای ادیتم ، کلیپ درست کنم پروژه کتابمو پیش ببرم برم کلاس دوتار فوتسالمو بازی کنم و یه فرصتی هم به باغداری کردن و کشاورزی کردن بدم تا ذهنم آروم بشه کلیی براش برنامه داشتم شاید به همشون نمیرسیدم ولی بیکارم نمی موندم تازه برای اینکه ریکاوری بشم زدیم با دوستان رفتیم مسافرت شیش هفت روزه به غرب کشور تا بشینم با ذهن آروم پای کارم ولی خب چه میشه کرد گویا همونقدر که من از تابستون خوشم نمیاد تابستون هم همین مشکلو با من داره .
همیشه به خودم گفتم که من انسان انعطاف پذیریم و با شرایط میتونم وفق بدم خودمو مثلا تو کرونا یادمه هر روز پای یادگرفتن فتوشاپ بودم یا اوایلش ایده تیک زن اومد به سرم و تونستم یه مدت توی فضای سوشال مدیا کار کنم و ازش یاد بگیرم که چه فرصت بزرگیه برام ولی دیگه فکر اینجاشو نکرده بودم که همه فضای مجازی و فضایی که برای خودم چیده بودم بیاد یهو اینطوری بشه البته شاید بشه با بدبختی بیشتر بهش دسترسی محدود پیدا کرد ولی خب واقعا توی این شرایط مغزم پاسخگو نیست فکر کن یه شب بخوابی و بیدار شی ببینی آمریکا همون موقع که خواب بودی کشورتو بمباران کرده خب مگه روح و روانی میمونه .
خیلی بده که تقریبا هیچ کاری از دستت برنمیاد و باید با همه این هجمه ها مقابله کنی ولی بخوای واقع بینانه بهش نگاه کنی بزرگترین کاری که میشه کرد امید داشتنه امید به آینده هرچقدر هم که حال افتضاح باشه این امیده که میکشتت جلو و از فروپاشیدگی نجاتت میده گفتم بزرگترین کار نه شاید درست نگفتم تنها کاری که میشه کرد اینه ((امید داشتن)) . باید یه راهی پیدا کرد که بشه این مابین آروم بود و ادامه داد شاید یه روز هم نوبت ما رسید که بتونیم کاری بکنیم ولی الان باید به فکر آینده بود به فکر اینکه تابستون رو هدر نداد مثل پارسال البته نمیشه گفت هدر دادن چون واقعا اینکه خودتو تخریب کنی و بگی هیچ کار مفیدی نکردم درست نیست ولی منظورم اینه بیشترین استفاده رو ببرم ازش قطعا این میتونه یکی از سخت ترین چالش هایی باشه که ازش میتونم رد بشم
از خدا برای کشورم روزای آروم تر و آینده ای پر انرژی تر و روشن تر میخوام که بشه توش به چیزای خوب فکر کرد عاشق شد و روزیِ حلال در اوورد و زندگی ساخت چیزی که الان شده رویا .... و رویا و رویا و رویا چیزی که هرگز نمیمیره مگه با مرگ خودت و بهترین هدیه ای که میتونه خدا بهت بده اینه که رویاتو بعد مرگت هم ادامه بدن .
به امید خدایی که عاشقمونه حتی تو بدترین شرایط یا به قول اون شعری که نوشتم :
عزت و ذلت تو دانه ای خدای مهربانی
ترسم از هرچیز باشد خوب دانم بیش از آنی
امیدوارم یه روز بتونم این حکمتو بفهمم که چرا من و هم نسلای من باید اینهمهههه مشکل رو تجربه کنیم ما سالهاست که منتظر اون آسانی بعد این سختی هاییم البته یه تبصره داره که فقط در اون صورت خودم نمیخوام بفهمم و اونم فقط بین منو خدای منه