هرگز نپریدم

هر شب که گذشت در همه افکار تو بودی

در جنگ جنون در نوک پیکار تو بودی 

 

هربار نوشتم ز تو اما به کسی هیچ نگفتم 

در خط به خط شعرِ‌شبم عامل تکرار تو بودی

 

رسوا شده هرکس که ز سودای دلش گفت

در تاب و تبِ خلوتِ‌دل محرمِ‌اسرار تو بودی 

 

من در لبِ پرتگاهِ‌دلم ماندم و هرگز نپریدم

از منطقِ‌بیمارِ‌سَرم خسته و بیزار تو بودی 

 

گویا سپری شد همه عمرم به بطالت 

در شبِ‌تارِ دلم روشنی کار تو بودی

 

 

 

من در لب پرتگاه دلم ماندم و هرگز نپریدم......